ترجمه فارسی قرآن/النازعات

به نام خداوند بخشنده بخشایشگر

سوگند به فرشتگانى که (جان مجرمان را بشدت از بدنهایشان) برمى‏کشند، (1)

و فرشتگانى که (روح مؤمنان) را با مدارا و نشاط جدا مى‏سازند، (2)

و سوگند به فرشتگانى که (در اجراى فرمان الهى) با سرعت حرکت مى‏کنند، (3)

و سپس بر یکدیگر سبقت مى‏گیرند، (4)

و آنها که امور را تدبیر مى‏کنند! (5)

آن روز که زلزله‏هاى وحشتناک همه چیز را به لرزه درمى‏آورد، (6)

و بدنبال آن، حادثه دومین ( صیحه عظیم محشر) رخ مى‏دهد، (7)

دلهایى در آن روز سخت مضطرب است، (8)

و چشمهاى آنان از شدت ترس فروافتاده است! (9)

(ولى امروز) مى‏گویند: «آیا ما به زندگى مجدد بازمى‏گردیم؟! (10)

آیا هنگامى که استخوانهاى پوسیده‏اى شدیم (ممکن است زنده شویم)؟!» (11)

مى‏گویند: «اگر قیامتى در کار باشد، بازگشتى است زیانبار!» (12)

ولى (بدانید) این بازگشت تنها با یک صیحه عظیم است! (13)

ناگهان همگى بر عرصه زمین ظاهر مى‏گردند! (14)

آیا داستان موسى به تو رسیده است؟! (15)

در آن هنگام که پروردگارش او را در سرزمین مقدس «طوى‏» ندا داد (و گفت): (16)

به سوى فرعون برو که طغیان کرده است! (17)

و به او بگو: «آیا مى‏خواهى پاکیزه شوى؟! (18)

و من تو را به سوى پروردگارت هدایت کنم تا از او بترسى (و گناه نکنى)؟!» (19)

سپس موسى بزرگترین معجزه را به او نشان داد! (20)

اما او تکذیب و عصیان کرد! (21)

سپس پشت کرد و پیوسته (براى محو آیین حق) تلاش نمود! (22)

و ساحران را جمع کرد و مردم را دعوت نمود، (23)

و گفت: «من پروردگار برتر شما هستم!» (24)

از این رو خداوند او را به عذاب آخرت و دنیا گرفتار ساخت! (25)

در این عبرتى است براى کسى که (از خدا) بترسد! (26)

آیا آفرینش شما (بعد از مرگ) مشکل‏تر است یا آفرینش آسمان که خداوند آن را بنا نهاد؟! (27)

سقف آن را برافراشت و آن را منظم ساخت، (28)

و شبش را تاریک و روزش را آشکار نمود! (29)

و زمین را بعد از آن گسترش داد، (30)

و از آن آب و چراگاهش را بیرون آورد، (31)

و کوه‏ها را ثابت و محکم نمود! (32)

همه اینها براى بهره‏گیرى شما و چهارپایانتان است! (33)

هنگامى که آن حادثه بزرگ رخ دهد، (34)

در آن روز انسان به یاد کوششهایش مى‏افتد، (35)

و جهنم براى هر بیننده‏اى آشکار مى‏گردد، (36)

اما آن کسى که طغیان کرده، (37)

و زندگى دنیا را مقدم داشته، (38)

مسلما دوزخ جایگاه اوست! (39)

و آن کس که از مقام پروردگارش ترسان باشد و نفس را از هوى بازدارد، (40)

قطعا بهشت جایگاه اوست! (41)

و از تو درباره قیامت مى‏پرسند که در چه زمانى واقع مى‏شود؟! (42)

تو را با یادآورى این سخن چه کار؟! (43)

نهایت آن به سوى پروردگار تو است (و هیچ کس جز خدا از زمانش آگاه نیست)! (44)

کار تو فقط بیم‏دادن کسانى است که از آن مى‏ترسند! (45)

آنها در آن روز که قیام قیامت را مى‏بینند چنین احساس مى‏کنند که گویى توقفشان (در دنیا و برزخ) جز شامگاهى یا صبح آن بیشتر نبوده است! (46)