ترجمه فارسی قرآن/الواقعة
به نام خداوند بخشنده بخشایشگر
هنگامى که واقعه عظیم (قیامت) واقع شود، (1)
هیچ کس نمىتواند آن را انکار کند! (2)
(این واقعه) گروهى را پایین مىآورد و گروهى را بالا مىبرد! (3)
در آن هنگام که زمین بشدت به لرزه درمىآید، (4)
و کوهها در هم کوبیده مىشود، (5)
و بصورت غبار پراکنده درمىآید، (6)
و شما سه گروه خواهید بود! (7)
(نخست) سعادتمندان و خجستگان (هستند); چه سعادتمندان و خجستگانى! (8)
گروه دیگر شقاوتمندان و شومانند، چه شقاوتمندان و شومانى! (9)
و (سومین گروه) پیشگامان پیشگامند، (10)
آنها مقربانند! (11)
در باغهاى پرنعمت بهشت (جاى دارند)! (12)
گروه زیادى (از آنها) از امتهاى نخستینند، (13)
و اندکى از امت آخرین! (14)
آنها ( مقربان) بر تختهایى که صفکشیده و به هم پیوسته است قراردارند، (15)
در حالى که بر آن تکیه زده و رو به روى یکدیگرند! (16)
نوجوانانى جاودان (در شکوه و طراوت) پیوسته گرداگرد آنان مىگردند، (17)
با قدحها و کوزهها و جامهایى از نهرهاى جارى بهشتى (و شراب طهور)! (18)
اما شرابى که از آن درد سر نمىگیرند و نه مست مىشوند! (19)
و میوههایى از هر نوع که انتخاب کنند، (20)
و گوشت پرنده از هر نوع که مایل باشند! (21)
و همسرانى از حور العین دارند، (22)
همچون مروارید در صدف پنهان! (23)
اینها پاداشى است در برابر اعمالى که انجام مىدادند! (24)
در آن (باغهاى بهشتى) نه لغو و بیهودهاى مىشنوند نه سخنان گناه آلود; (25)
تنها چیزى که مىشنوند «سلام» است «سلام»! (26)
و اصحاب یمین و خجستگان، چه اصحاب یمین و خجستگانى! (27)
آنها در سایه درختان «سدر» بىخار قرار دارند، (28)
و در سایه درخت «طلح» پربرگ ( درختى خوشرنگ و خوشبو)، (29)
و سایه کشیده و گسترده، (30)
و در کنار آبشارها، (31)
و میوههاى فراوان، (32)
که هرگز قطع و ممنوع نمىشود، (33)
و همسرانى بلندمرتبه! (34)
ما آنها را آفرینش نوینى بخشیدیم، (35)
و همه را دوشیزه قرار دادیم، (36)
زنانى که تنها به همسرشان عشق مىورزند و خوش زبان و فصیح و هم سن و سالند! (37)
اینها همه براى اصحاب یمین است، (38)
که گروهى از امتهاى نخستینند،(39)
و گروهى از امتهاى آخرین! (40)
و اصحاب شمال، چه اصحاب شمالى (که نامه اعمالشان به نشانه جرمشان به دست چپ آنها داده مىشود)! (41)
آنها در میان بادهاى کشنده و آب سوزان قرار دارند، (42)
و در سایه دودهاى متراکم و آتشزا! (43)
سایهاى که نه خنک است و نه آرامبخش! (44)
آنها پیش از این (در عالم دنیا) مست و مغرور نعمت بودند، (45)
و بر گناهان بزرگ اصرار مىورزیدند، (46)
و مىگفتند: «هنگامى که ما مردیم و خاک و استخوان شدیم، آیا برانگیخته خواهیم شد؟! (47)
یا نیاکان نخستین ما (برانگیخته مىشوند)؟!» (48)
بگو: «اولین و آخرین، (49)
همگى در موعد روز معینى گردآورى مىشوند، (50)
سپس شما اى گمراهان تکذیبکننده! (51)
قطعا از درخت زقوم مىخورید، (52)
و شکمها را از آن پر مىکنید، (53)
و روى آن از آب سوزان مىنوشید، (54)
و همچون شتران مبتلا به بیمارى عطش، از آن مىآشامید! (55)
این است وسیله پذیرایى از آنها در قیامت! (56)
»ما شما را آفریدیم; پس چرا (آفرینش مجدد را) تصدیق نمىکنید؟! (57)
آیا از نطفهاى که در رحم مىریزید آگاهید؟! (58)
آیا شما آن را (در دوران جنینى) آفرینش (پى در پى) مىدهید یا ما آفریدگاریم؟! (59)
ما در میان شما مرگ را مقدر ساختیم; و هرگز کسى بر ما پیشى نمىگیرد! (60)
تا گروهى را به جاى گروه دیگرى بیاوریم و شما را در جهانى که نمىدانید آفرینش تازهاى بخشیم! (61)
شما عالم نخستین را دانستید; چگونه متذکر نمىشوید (که جهانى بعد از آن است)؟! (62)
آیا هیچ درباره آنچه کشت مىکنید اندیشیدهاید؟! (63)
آیا شما آن را مىرویانید یا ما مىرویانیم؟! (64)
هرگاه بخواهیم آن را مبدل به کاه در هم کوبیده مىکنیم که تعجب کنید! (65)
(بگونهاى که بگویید:) براستى ما زیان کردهایم، (66)
بلکه ما بکلى محرومیم! (67)
آیا به آبى که مىنوشید اندیشیدهاید؟! (68)
آیا شما آن را از ابر نازل کردهاید یا ما نازل مىکنیم؟! (69)
هرگاه بخواهیم، این آب گوارا را تلخ و شور قرار مىدهیم; پس چرا شکر نمىکنید؟! (70)
آیا درباره آتشى که مىافروزید فکر کردهاید؟! (71)
آیا شما درخت آن را آفریدهاید یا ما آفریدهایم؟! (72)
ما آن را وسیله یادآورى (براى همگان)و وسیله زندگى براى مسافران قرار دادهایم! (73)
حال که چنین است به نام پروردگار بزرگت تسبیح کن (و او را پاک و منزه بشمار)! (74)
سوگند به جایگاه ستارگان (و محل طلوع و غروب آنها)! (75)
و این سوگندى است بسیار بزرگ، اگر بدانید! (76)
که آن، قرآن کریمى است، (77)
که در کتاب محفوظى جاى دارد، (78)
و جز پاکان نمىتوانند به آن دست زنند ( دست یابند). (79)
آن از سوى پروردگار عالمیان نازل شده; (80)
آیا این سخن را ( این قرآن را با اوصافى که گفته شد) سست و کوچک مىشمرید، (81)
و به جاى شکر روزیهایى که به شما داده شده آن را تکذیب مىکنید؟! (82)
پس چرا هنگامى که جان به گلوگاه مىرسد (توانایى بازگرداندن آن را ندارید)؟! (83)
و شما در این حال نظاره مىکنید (و کارى از دستتان ساخته نیست); (84)
و ما از شما به او نزدیکتریم ولى نمىبینید! (85)
اگر هرگز در برابر اعمالتان جزا داده نمىشوید، (86)
پس آن (روح) را بازگردانید اگر راست مىگویید! (87)
پس اگر او از مقربان باشد، (88)
در روح و ریحان و بهشت پرنعمت است! (89)
اما اگر از اصحاب یمین باشد، (90)
(به او گفته مىشود:) سلام بر تو از سوى دوستانت که از اصحاب یمینند! (91)
اما اگر او از تکذیبکنندگان گمراه باشد، (92)
با آب جوشان دوزخ از او پذیرایى مىشوید! (93)
و سرنوشت او ورود در آتش جهنم است، (94)
این مطلب حق و یقین است! (95)
پس به نام پروردگار بزرگت تسبیح کن (و او را منزه بشمار)! (96)
