منطق الطیر

از ویکی‎نسک، کتاب‌خانه آزاد.

پرش به: ناوبری, جستجو

عطار نیشاپوری(فریدالدین ابو حامد محمد بن ابوبکر ابراهیم بن اسحاق عطار کدکنی) به سال 537هجری قمری متولد شد.

[ویرایش] درباره کتاب

نطِقُ‌الطِّیر منظومه‌ای‌ست از عطار نیشابوری که به زبان فارسی و در قالب مثنوی سروده شده‌است. کار سرودن این مثنوی در قرن ششم هجری قمری (۱۱۷۷ میلادی) پایان یافته‌است. این مثنوی که حدود ۴۶۰۰ بیت دارد، از مثنوی‌های تمثیلی عرفان اسلامی به شمار می‌آید. مراحل‌ و منازل در راه پوییدن و جُستن عرفان یعنی شناختن رازهای هستی در منطق‌الطّیر عطار هفت منزل است. او این هفت منزل را هفت وادی یا هفت شهر عشق می‌نامد.

هفت وادی‌ به ترتیب چنین است: طلب، عشق، معرفت، استغنا، توحید، حیرت، و فقر که سرانجام به فنا می‌انجامد. در داستان منطق‌الطّیر، گروهی از مرغان برای جستن و یافتن پادشاهشان سیمرغ، سفری را آغاز می‌کنند. در هر مرحله، گروهی از مرغان از راه باز می‌مانند و به بهانه‌هایی پا پس می‌کشند تا این که پس از عبور از هفت مرحله، از گروه انبوهی از پرندگان تنها «سی مرغ» باقی می‌مانند و با نگریستن در آینه حق در می‌یابند که سیمرغ در وجود خود آن‌هاست. در نهایت با این خودشناسی مرغان جذب جذبه خداوند می‌شوند و حقیقت را در وجود خویش می‌یابند.

مثنوی منطق‌الطّیر مانند مصیبت نامه ببحر رمل مسدس مقصور سروده شده‌است و ۴۵۸۰ بیت دارد. نام این کتاب در اول «طیور نامه» و در پایان «مقامات طیور» نوشته شده‌است. ابو محمد بن غزالی هم رساله یی دارد بنام «رسال الطیر» که بی گمان شیخ عطار در طرح ریزی منطق‌الطّیر بدان نظر داشته و از آن استفاده کرده‌است.

[ویرایش] کتاب منطق‌الطیر

Wikipedia-logo-fa.png
ویکی‌پدیا مقاله‌ای دربارهٔ
ویکی‌گفتآورد
مجموعه‌ای از نقل‌قول‌های مربوط به
در ویکی‌گفتاورد موجود است.