نگاهی به تاریخ فلسفه/فلسفه قرون جدید

ویکی‎کتاب، کتابخانهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
Gnome-go-last.svg Gnome-go-first.svg

به فلسفه قرن هفدهم تا کنون (معمولا تا اوایل قرن بیستم را شامل می‌شود و قرن بیستم و یکم و اواسط و اواخر بیستم در آن قرار نمی‌گیرد)، فلسفه جدید یا مدرن می‌گویند. شناسه اصلی آن؛ انسان‌گرایی آن است؛ در نتیجه: اومانیسم یا انسان‌گرایی (۱۷ و ۱۸م) پرآوازه‌ترین مکتب در این فلسفه است. فیلسوفان این مکتب بر این باور بودند که انسان برترین آفریدگان و شاهکار طبیعت است. رنه دکارت مشهورترین فیلسوف فلسفه جدید و آغاز کنندۀ (برخی فرانسیس بیکن را نیز در کنار او قرار داده و در نتیجه آغاز دورهٔ جدید اروپا را قرن ۱۶ام می‌دانند.) آن است.

    • دیدگاه‌های معرفت‌شناسی: در قرن ۱۸ میلادی کانت توانست معرف‌شناسی را از شاخه‌ای که ضمن هستی‌شناسی مطرح می‌شد به شاخه‌ای مجزا از فلسفه تبدیل کند.
    • دو جریان غالب معرفت شناسی این قرون شامل تجربه‌گرایی و عقل گرایی هستند؛
    • عقل‌گرایان مشهور: دکارت و کانت (مخالف حس و تجربه نبودند.)
    • نکته: کانت را می‌توان برقرارکنندهٔ پیوند میان تجربه‌گرایی و عقل‌گرایی دانست.
    • تجربه‌گرایان مشهور: جان لاک، هیوم، فرانسیس بیکن، برگسون، ویلیام جیمز
رنه دکارت
تقسیم بندی تاریخی